Historia Kwartetu Warszawskiego

Byli pionierami muzyki popularnej, wprowadzili hasło „gra i śpiewa” . Pierwsi wystąpili na Zachodzie, grali na kontrabasie elektrycznym, nakręcili teledysk.

Przypadek sprawił, że zaczęli grać i śpiewać. Zresztą od początku istnienia zespołu próbowali się czymś wyróżnić z pośród innych grup wówczas występujących. Angażowano ich do akompaniowania małym gwiazdkom, których występ poprzedzał koncert właściwy, (tzw support) na plakatach zaznaczony grubą krechą. No i stało się. Wystąpili kolejno przed zespołami Los Paraguayos – autentyczną gwiazdą Ameryki Połudnowej i super grupą Marino Mariniego. Basita z zespołu Marino Mariego, Vito Benvenutti grał z resztą na gitarze wypożyczonej od Bohdana Kezika.

Podpatrując jak gwiazdy zdobywają publiczność i ucząc się grać aktualne przeboje rozpoczęli samodzielne występy w Polsce oraz za niezbyt ciekawą granicą. Lekko kalecząc włoskie teksty, dobrze sprawdzonym repertuarem zdobywali uznanie publiczności. Słowa hiszpańsko – portugalskie brzmiały u nich bez pudła, bowiem przygotował je ich saksofonista zwany Piecowym. ¦piewał on w tym języku namiętnym głosem „besame muczio” wywołując na widowni efekt nie wiele gorszy od tego jaki towarzyszył występom Mariniego. Zespół wtórował mu grając i śpiewając uuuła ukuła - to znaczy w języku międzynarodowym. I tak minął rok. Mieli już odpowiednią aparaturę, ciuchy, wizytówki i papiery firmowe oraz nędzny samochodzik. Mieli też – co najważniejsze – nazwę Kwartet Warszawski. Nie mieli za to własnych nagrań. Uwczesny skład zespołu to: na perkusji grał Mirek Ufnalewski, na saksofonie altowym Włodek Szolc, na kontrabasie Bohdan Kezik i Andrzej Sułocki na fortepianie. Niebawem Andrzej wyjechał do Szwajcarii i trzeba było postarać się o nowego pianistę. Mieli już niezłą opinię więc mogli wybierać. Zgłosiło się kilku znanych muzyków, ale załapał się małomówny przybysz z Lublina. Powiedział, że się nazywa Tomasz Ochalski, zagrał „Klonowy liść” Joplina i został.

Rozpoczął się drugi, najważniejszy etap w historii zespołu, który trwał do roku 1970.Zaczął się on w 1964r w Opolu, kiedy to kwartet otrzymał nagrodę dla najlepszego zespołu oraz nagrodę publiczności. Piosenka Edwarda Pałłasza i Marii Terlikowskiej „Idealny sierżant” w zakazanej dotychczas żartobliwej aranżacji podobała się widowni i groĽnym jurorom. Zaraz potem pojechali do  USA i Kanady z programem radiowym „Zgaduj Zgadula”. Chętnie brali udział w wielu Dniach Kultury Polskiej zagranicą. Niskie honoraria rekompensowała możliwość bycia artystą oraz fakt poznawania innych wykonawców. Grali dużo, bowiem poza swoim czterdziestominutowym blokiem non stop – akompaniowali w pierwszej części innym solistom. Komu akompaniowali - łatwiej odpowiedzieć komu nie akompaniowali: Byli to chyba tylko Niemen, Demarczyk i Grechuta. Oni mieli własne zespoły.

W czasie występów siedząc rano w hotelu i mając dużo czasu rozszerzali repertuar i wymyślali różne rzeczy. Dwie z nich – najciekawsze to: Najpierw był elektryczny kontrabas (B.K. jako rozrywkowy adept grał w zespole J. Abratowskiego). Składał się on z szyjki pochodzącej z rozebranego kontrabasu oraz z dorobionego dołu i przetwornika skonstruowanego przez inż. Tadeusza Katanę . Dyr. Szpilman ciepło ocenił ten – jak się wyraził – przyrząd. Po jakimś czasie Centrala Muzyczna sprowadziła cztery takie instrumenty fabryczne marki Framus. Potem były elektryczne gitary w tym czerwone...

Drugi wynalazek to mikrofon bezprzewodowy. Zmajstrował go chyba  w 1968 saksofonista - Edek Rykaczewski. Inauguracja odbyła się w Lahti w Finlandii. Mieli tam solistkę Nadię, chudej postury, co było ważne. Edek owinął ją wielką ilością drutu i tak to młode bułgarskie dziewczę robiło za antenę, nie czyniąc wrażenia grubaski. Odbiór był niezły, ale tylko – jak mówią lektorzy TV – z bliskiej odległości. Z większej odległości, albo zza filara było słychać marnie. Ale początek był ich i to się liczy!

Co z ciekawostek. Pewnego razu Bohdan Kezik zaproponował dyrekcji LOTu nagranie płyty z okazji otwarcia linii do Bejrutu. Pomysł zaakceptowano. Słowa napisał Janusz Odrowąż i tak powstała pierwsza polska płyta reklamowa w lakierowanej, wykonanej w Wiedniu kopercie.  Znacznie wcześniej bo w 65. powstało coś, co teraz nazywamy wideoklipem. Dzieło to pod znanym już tytułem „Idealny sierżant” wyreżyserował Krzysztof Zanussi.

I było by naprawdę fajnie, gdyby nie ciągła obawa o paszport i towarzyszący jej stres. Za każdym wyjazdem trzeba było składać ankietę i czekać w niepewności. To samo dotyczyło wiz. Pewnego razu pracownik Pagartu, prawdopodobnie, żeby pokazać im swoją nieograniczoną moc, wstemplował im wizy w sobotę! Wtajemniczeni mawiali, że w ten sposób chciano ich zachęcić do obrania jedynej słusznej drogi... Do tego nie czuli żadnej opieki impresaryjnej: Kiedy jeden z impresarów skandynawskich złamał warunki kontraktu – zawiadomiony o tym Pagart odpowiedział: "Jak się wam nie podoba możecie wracać".

W obawie przed utratą paszportu kolejno pięciu członków zespołu osiadło zagranicą co spowodowało spowolnienie rozwoju grupy, a w końcu jego zatrzymanie. Każde odejście członka z zespołu wokalno-muzycznego powoduje długotrwałe ponowne przygotowywanie starych utworów, pozbawia świeżości ich wykonania.  Z kolei nowy, dochodzący muzyk ma określone nadzieje, których szybkie spełnienie nie dochodzi do skutku. I to jest trwały regres wszystkiego, sytuacja dętki z której powoli uchodzi powietrze. A przecież, w normalnych warunkach ustrojowych zespół nasz mógł zajść wysoko. Mieli przecież w fachowej prasie zachodniej recenzje, które pozwalały mieć takie nadzieje i związane z nimi plany.

Upływający czas zadziałał na tyle pozytywnie, że w 98. na spotkaniu muzyków odegrali w dawnym składzie - Ufnalewski – Szolc – Ochalski i Kezik - utwory z ich pierwszej płyty. Po 33 latach grali  Arię ze suity D-Dur J.S. Bacha bez próby i stremowania. Nad wszystkim wzięły górę wspomnienia z pięknej – mimo wszystko – młodości...

Nagrali też  w starym składzie z udziałem kolegi z zespołu – Piotra Witomskiego pieśń spożywczo-rekreacyjną ze słowami Jacka Korczakowskiego pt „Karp w Galarecie”. Dzieło to ma się ukazać – jak to się mówi -na naszym nowym CD  razem z szesnastoma piosenkami wędkarskimi  nagranymi w drugim składzie zespołu z Wojtkiem Kałużą i Januszem Pliwką oraz kobietami z Partity w charakterze ryb.

Historia Hotelu Europejskiego od jego otwarcia do roku 2005, to jest do czasu odzyskania budynku przez spadkobierców dawnych właścicieli. Opis obiektu jako ośrodka kultury w czasie PRL. Dokumenty oraz wypowiedzi uczestników powojennych adaptacji hotelu. Wspomnienia bywalców. Udział wzięli m In: Prof. Andrzej Rottermund, Marek Nowakowski, Marek Potocki, Zbigniew Korpolewski. Henryk Michalski, Irena Karel. Komentarz czyta Tadeusz Sznuk.