Laurens Hammond (1895 - 1973)

młody Laurens z matką

RYS HISTORYCZNY

„Podczas koncertu prasa i słuchacze byli bardzo podekscytowani. Dziennikarz z popularnego McClure’s Magazine wychwalał wyjątkowo czystą i słodką muzykę oraz brak jakiegokolwiek  szumu maszynerii. Zaś dziennikarz z Electrical World nazwał tony instrumentu nadzwyczaj czystymi i pięknymi”

Takie rozmowy miały miejsce 16 marca 1907roku, w sali balowej hotelu Hamilton w Holyoke, w Massachusetts. Instrumentem, o którym rozmawiano był Tel Harmonium.

Sam instrument, ważący prawie dwieście ton, znajdował się w odległej niecałą milę fabryce, w której powstał. Był zbudowany ze 145 mechanicznych generatorów połączonych z klawiaturą i głośnikiem umieszczonym na środku sali balowej za pomocą zwykłej linii telefonicznej. Ten koncert był uwieńczeniem dwudziestu dwóch lat pracy konstruktora Thaddeus’a Cahill.Tel Harmonium zostało opatentowane jako „Elektryczny generator tonów wysokiej jakości i głośności z perfekcyjną muzyczną ekspresją”

Nieco później, bo w 1933 roku, amerykański konstruktor elektrycznych zegarów - Laurens Hammond, poszukiwał nowych zastosowań dla swojego patentu - synchronicznego silnika. Zainteresował go instrument Cahills’a i 1934 roku opatentował swój elektromechaniczny instrument, nazwany od jego nazwiska organami Hammonda.

Prototyp został pokazany po raz pierwszy publicznie ponad 70 lat temu, podczas jedynej w swoim rodzaju Wystawy Sztuki Przemysłowej w budynku rozgłośni radiowej RCA w Chicago. Jego pojawienie się było swoistą rewolucją na rynku muzycznym i zwiastunem nowoczesności, gdyż dotychczas organy budowane były jedynie na stałe w kościołach lub co najwyżej w wielkich salach koncertowych. Instrument skonstruowany przez Hammonda był wprawdzie bardzo ciężki, ale nadawał się już do transportu.

Nowe organy dały początek tzw. elektrofonom, instrumentom muzycznym wykorzystującym do generacji dźwięku prąd elektryczny i zjawiska mu towarzyszące. Bezpośrednim Źródłem dźwięku był mechaniczny generator zawierający 96 zębatych, stalowych kół o średnicy 2 cali, wirujących ze stałą prędkością w bezpośredniej bliskości stałych magnesów, zaopatrzonych w zwojnice o starannie dobranej ilości uzwojenia. Każdy przemieszczający się wzdłuż magnesu ząbek powodował powstanie w uzwojeniu prądu elektrycznego o niewielkim natężeniu. Im większa ilość naciętych na kole ząbków, tym wyższa częstotliwość impulsów generowanych w uzwojeniu i wyższy dźwięk płynący z głośników.

W 1940 r. Don Leslie w Los Angeles rozpoczął produkcję wirujących głośników, które stały się nieodłącznym towarzyszem każdego Hammonda. To właśnie wirujące głośniki, wykorzystujące znany z fizyki efekt Dopplera i fakt interferencji fal dźwiękowych o relatywnie dużej mocy, zapewniły organom Hammonda niepowtarzalne soczyste, bulgocące, “elektryczne” brzmienie z charakterystycznym sztucznym pogłosem.